3. Przekształcenia strukturalne i system własności

3.1 Wdrażanie reform

Proces reform podejmowanych w Turcji na przestrzeni ostatnich kilku dekad, a szczególnie w ostatnich latach wiąże się z koniecznością sprostania politycznym i ekonomicznym kryteriom przystąpienia do Unii Europejskiej. Turcja została objęta wieloma programami unijnymi oraz jest beneficjentem środków finansowych, które są przeznaczone na rozwój gospodarczy, społeczny oraz wspierają inne dziedziny wymagające dostosowania do standardów unijnych.
Proces prywatyzacji państwowych przedsiębiorstw oraz banków jest monitorowany przez Administracje ds. Prywatyzacji, która w ostatnich latach odnotowała wzrost sprzedaży. Sektor energetyczny, telekomunikacyjny, transportowy i bankowy pozostaje nadal w dużej części własnością państwową.
Podejmowane są również inicjatywy mające na celu poprawę warunków inwestowania i prowadzenia działalności gospodarczej w Turcji, jak rządowy program „Reformy Poprawy Warunków Inwestowania”, czy „Rada ds. Inwestycji” będąca forum współpracy centralnych i lokalnych władz tureckich z międzynarodowymi środowiskami biznesowymi.
Pozytywnymi efektami tych działań jest m.in. skrócenie procedury zakładania przedsiębiorstw, przeniesionej na poziom lokalny Biur Rejestracji Handlowej wspieranych przez lokalne Izby Handlu i Przemysłu oraz ustanowienie Ministra Pracy i Opieki Społecznej jedynym uprawnionym do wydawania zezwoleń na pracę dla obcokrajowców.
Ułatwiono dostęp małych i średnich przedsiębiorstw do mikro-kredytów służących finansowaniu ich działalności.
Do zmian, które muszą być jeszcze wprowadzone zalicza się zwiększenie przejrzystości procedur prawnych regulujących zasady działalności gospodarczej oraz inwestowania, jak również usprawnienie funkcjonowania administracji publicznej odpowiedzialnej za politykę gospodarczą.

3.2 Ustalenia między Polską a Turcją

Od 1 maja 2004 r. współpraca dwustronna między Polską a Turcją odbywa się w ramach umowy o Unii Celnej, podpisanej w 1996 r. między Unią Europejską a Turcją. Innymi aktami prawnymi regulującymi wymianę handlową polsko-turecką są:

• Umowa o pomocy prawnej w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 12.04.1988 r. (Dz. U. z 1992 r., Nr 3, poz. 13);
• Umowa o współpracy w dziedzinach nauki, oświaty i kultury z dnia 24.10.1990r. (Dz. U. z 1995r., Nr 106, poz.521);
• Umowa o wzajemnym popieraniu i ochronie inwestycji z dnia 11.08.1991 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 112, poz. 539);
• Umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 3.11.1993 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 118, poz. 566);
• Umowa o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 29.09.1977 r., wraz ze zmianami z 1994 r. (Monitor Polski Nr 4, 16.01.2003 r.).

3.3 Nabywanie nieruchomości przez inwestorów zagranicznych w Turcji

Osoby fizyczne

Zgodnie z art. 35 Prawa Nr 2644 – Rejestr Ziemski, zagraniczne osoby fizyczne mogą nabywać nieruchomości przeznaczone do zamieszkania lub celów prowadzenia działalności gospodarczej, jeśli takie przeznaczenie jest przewidziane w obowiązujących planach zagospodarowania. Całkowita powierzchnia nieruchomości na terenie Turcji, którą może nabyć zagraniczna osoba fizyczna nie może przekroczyć 25 000 m2. Rada Ministrów posiada prawo do zwiększenia tego limitu do 30 hektarów. Ograniczenia te nie będą stosowane w przypadku ustanowienia hipoteki dla cudzoziemców.

Osoby prawne

Zgodnie z art. 35 Prawa Nr 2644 – Rejestr Ziemski, zagraniczne osoby prawne mogą nabywać nieruchomości w Turcji zgodnie z odrębnymi przepisami określonymi w:

• Prawo Nr 2634 o Popieraniu Turystyki;
• Prawo Nr 6326 Paliwowe;
• Prawo Nr 4737 Regionów przemysłowych.